viernes, 27 de abril de 2007

O pasado xa pasou, o presente esta por vir

Espertas... pero daste de conta que xa pasou...que xa nada é igual cá antes. Atópaste noutra época, noutro tempo, no que nada era como te esperabas, senón algo mellor.
Pero nese camiño que deixaches atrás... quedaron amizades que significaban moito para ti, polas que dabas a túa propia vida e que agora xa non están porq esfmaronse sen que te derás conta, sen que te derá tempo a reaccionar. Os poucos recordos que tiñas daqueles tempos permanecen na teus pensamentos e cada vez que che veñen a mente, un sonriso debuxase no teu rostro.

Tamén fallaches sen querer a aquelas persoas que confiaban en ti, e que en ningún momento pensabas facerlle dano, por nada do mundo querías que iso acontecese. Pero ocorreu.

Arrepinteste si, pero que podes facer agora? non podes dar volta atrás, pero gustáriache cambiar, cambiar algunhas cousas do pasado...pero xa é demasiado tard para facelo porqu o tren xa pasou...
O mundo de ideais non existe....

É lei de vida.Todo cambia, o tempo, as persoas, cada un segue o seu camiño. Todos persiguen un camiño mellor.

O pasado xa pasou, o presente esta por vir

miércoles, 25 de abril de 2007

Un presente esperanzador;)

Vagos recuerdos, de una realidad injusta
Triste tormento, de un pasado incierto
donde las hojas secas ondean el viento.

Triste amargura, triste locura
que invade mis pensamientos.

Me quema, me mata por dentro cual abrasadora llama

Una etapa que se cierra, otra nueva que se abre...

Heridas curadas de cariños, gestos y palabras
Los llantos cesaron, las sonrisas respladecieron.


Junto a ti, todo es diferente
Has hecho que esta realidad cambie, que los vagos recuerdos queden en solo eso, meros recuerdos del pasado...

te amo!!! Gracias por ser así;) vales mucho!!!

domingo, 15 de abril de 2007

Primeiro chanzo

Aquí estoy, quien me lo iba a decir eh!!! Tiempo atrás, el blog era para mí un mundo por descubrir, en el cual yo no entraría porque tenía miedo a lo desconocido. Por eso, no lo utilizaba y me reservaba para mis adentros todo aquello que me inquietaba, que me molestaba...y más tarde, los reflejaba a través del papel; con el único fin de desahogarme. Pero todo quedaba en eso, pequeñas palabras que juntas formaban un pequeño párrafo olvidado en el tiempo en un trozo de papel.
Pero comprendí, que es necesario escribir, reflejar todas esas cosas que nos perturban en el día a día porque si nosotros no lo hacemos, si nosotros no ponemos nuestro granito de arena en esta sociedad que cada vez esta más manipulada pues al final será la propia sociedad la que acabe con nosotros. Debemos de hacer algo para cambiarla y que mejor manera que escribiendo todo aquello que creamos que sea necesario sacarlo a la luz. Tenemos un espacio (el blog) y nuestra herramienta más combativa (las palabras) y que ambas pueden ser utilizadas como vía de escape de esta sociedad que nos rodea.
Non nos demos por vencidos, loitemos polo imposible!!!
Un saludo!!