Así comienza la letra del cantante coruñés Deluxe...Eso es lo que yo me pregunto todos los días al levantarme...Qué es lo que pasa con el mundo, con sus gentes, con la manera en que se comportan? En fin, por más que busco una respuesta no la encuentro...sigo esperando
Ultimamente no paro de darle vueltas a algo, lleva días rondado mi cabeza y no sé decidí que era bueno plasmarlo en forma de palabras en mi cuardeno de bitácora. Quería expresar mi incomodidad ante el SERGAS y lo bien que funciona; no puedo entender como puede funcionar tan mal. Lo peor de todo esq lo pagamos todos sin tener culpa, y eso es algo que me inquieta...
Colas interminales de listas de espera, cambios repentinos de hospital sin avisar, mala atención al paciente...Qué es lo que está pasando? Juegan con nosotros como títeres en un teatro, hacen de nosotros lo que les dá la ga.na, se ríen a nuestras costas porque como a ellos no les duele, no sienten ni padecen. Por eso, ni se inmutan.
Un poco más de seriedad que todos somos personas iguales y nos merecemos un trato mejor.
lunes, 29 de octubre de 2007
viernes, 13 de julio de 2007
Reflejo en el cristal
Miras a tu alrededor...Nada de lo que tienes a tu lado te llena realmente en estos momentos, deseas con todas tus fuerzas volver atrás, volver a aquellos días en los que el sueño mágico que tanto anhelabas se hizo real...
Ahora sientes miedo, tristeza, tienes ganas de grítarle al viento todas aquellas cosas que no te has atrevido a decir antes y que por un casual han quedado en el tintero; esas cosas que no has pronunciado se han convertido en lágrimas que han envuelto tu rostro poco a poco...
Estás feliz por haber encontrado a ese ángel pero solo puedes ver su reflejo en el cristal.
Pequeñas reflexiones.
Amor mío te quiero !!!
Ahora sientes miedo, tristeza, tienes ganas de grítarle al viento todas aquellas cosas que no te has atrevido a decir antes y que por un casual han quedado en el tintero; esas cosas que no has pronunciado se han convertido en lágrimas que han envuelto tu rostro poco a poco...
Estás feliz por haber encontrado a ese ángel pero solo puedes ver su reflejo en el cristal.
Pequeñas reflexiones.
Amor mío te quiero !!!
sábado, 16 de junio de 2007
Amelie e aurea de realismo máxico
Amelie, un filme no que o realismo máxico toma a súa partida e envolve co seu manto a aqueles soñadores que fican por un mundo diferente no que se teñan en conta os seus soños, no que se cambien armas, violencia e morte por esperanza, pola ledicia de vivir,por beizos con sonrisas debuxadas e palabras tinxidas do vermello amor.
Identificome coa personaxe de Amelie por ser unha soñadora que busca cobixo entre as nubes de algodón dunha Galiza diferente, que esperta o son do ar...
Identificome coa personaxe de Amelie por ser unha soñadora que busca cobixo entre as nubes de algodón dunha Galiza diferente, que esperta o son do ar...
Hai verbas que nos recordan a persoas que de supeto entraron nas nosas vidas para facernos un pouco máis amena a nosa viaxe no camiño de ida Tu gitana
Esta canción é bastante melancólica recórdame moito a unha persoa (que sei que lle gosta moito), unha persoa a que quero, que daría a vida por ela, que me demostrou e me demostra día a día cos seus xestos e palabras as cousas bonitas de cada día...Grazas a él, busqueille o sentido a vida.
Eres anxo dos meus soños, rei dos meus desexos, capitán dos meus recordos, príncipe da miña vida, trobador dos versos esquecidos, amante e señor do meu cariño, contigo para ti e para sempre. Queróte
Eres anxo dos meus soños, rei dos meus desexos, capitán dos meus recordos, príncipe da miña vida, trobador dos versos esquecidos, amante e señor do meu cariño, contigo para ti e para sempre. Queróte
viernes, 15 de junio de 2007
Selectividad, sufrimiento, agobio, nervios, presión en tan sólo tres días
Selectividad termina y con ella los nervios, agobios y el insomnio al que tuvieron que enfrentarse cientos de alumnos de toda España.
Un mal trago al que toca hacerle frente, tres días intensos llenos de presiones en los que te juegas tu futuro.
Todo un año preparándote para los exámenes...profesores que no hacen más que repetirte continuamente de que va el dichoso examen, que estructura tiene; diciéndote a cada momento que es fácil que la mayoría aprueban y que es muy difícil suspenderlo porque si no serías un lerdo.
No estoy de acuerdo con eso, que pasa con los olvidados, con los que suspenden, que pasa que son tontos… Yo creo que no, puede que hayan estudiando tanto o más que cualquiera de los otros chicos, puede que hayan peleado con uñas y dientes por conseguir su objetivo, puede que hayan tenido que pasar malos tragos enfrentarse a la desconfianza de aquellos que creían que no lo superarían porque eran considerados como débiles…
Es duro quedarse a las puertas de, te repites una y otra vez porque te ocurre a ti, porque siempre te pasa a ti, una y otra vez...No encuentras respuesta, te desanimas, te agobias, te frustas por no haber conseguido aquello que tanto deseabas. Entonces, tienes que buscar otras vías como los ciclos superiores (que sirven de puentes en estos casos; pero aún así estás seguido presionado por conseguir una nota superior para poder acceder aquello que más deseas y solo piensas en eso, en superarte y es tu único objetivo.
Pero lo peor de todo es que alguna gente dió pasado el examen y ahora esta estudiando algo que no le gusta y que escogió porque era fácil...Eso me rebienta porque hay gente que si que le gustaría estudiar esa carrera, que tiene vocación pero por cuestión de no tener suerte o por las circunstancias te quedas a las puertas...Es basntante injusto:(!!!
Un mal trago al que toca hacerle frente, tres días intensos llenos de presiones en los que te juegas tu futuro.
Todo un año preparándote para los exámenes...profesores que no hacen más que repetirte continuamente de que va el dichoso examen, que estructura tiene; diciéndote a cada momento que es fácil que la mayoría aprueban y que es muy difícil suspenderlo porque si no serías un lerdo.
No estoy de acuerdo con eso, que pasa con los olvidados, con los que suspenden, que pasa que son tontos… Yo creo que no, puede que hayan estudiando tanto o más que cualquiera de los otros chicos, puede que hayan peleado con uñas y dientes por conseguir su objetivo, puede que hayan tenido que pasar malos tragos enfrentarse a la desconfianza de aquellos que creían que no lo superarían porque eran considerados como débiles…
Es duro quedarse a las puertas de, te repites una y otra vez porque te ocurre a ti, porque siempre te pasa a ti, una y otra vez...No encuentras respuesta, te desanimas, te agobias, te frustas por no haber conseguido aquello que tanto deseabas. Entonces, tienes que buscar otras vías como los ciclos superiores (que sirven de puentes en estos casos; pero aún así estás seguido presionado por conseguir una nota superior para poder acceder aquello que más deseas y solo piensas en eso, en superarte y es tu único objetivo.
Pero lo peor de todo es que alguna gente dió pasado el examen y ahora esta estudiando algo que no le gusta y que escogió porque era fácil...Eso me rebienta porque hay gente que si que le gustaría estudiar esa carrera, que tiene vocación pero por cuestión de no tener suerte o por las circunstancias te quedas a las puertas...Es basntante injusto:(!!!
martes, 12 de junio de 2007
Invisible Skateboards
Pode que non sexa tan orixinal como o anterior, pero tamén esta simpático...Grazas a manipulación informática pódense facer cousas coma estas...
Invisible Skateboards
Añadir a Mi perfil | Más vídeos
Invisible Skateboards
Añadir a Mi perfil | Más vídeos
Escalator Dance
Despois de tanto navegar e navegar...Atopei este curioso vídeo duns rapaces franceses jeje Pareciume bastante gracioso por iso decidín publicado e semellante a coreografía que fan uns cantantes que bailan encima dunhas cintas ximnásticas.
Entre nubes de colores sigo soñando, no quiero despertar
Entre las sombras rugosas deste junio lluvioso encontré cobijo entre las nubes y me abrigué.
La lluvia mojaba con su manto de gotas el desdibujado rostro en el que instantes antes me sonreía.
Ayer todo era diferente...o así se percibía desde la perspectiva de la niñez...o quizás era igual y no se quería ver así...
Todo se acaba...se termina, se marcha sin avisar...duele el saber que es así...Pero porque ocurre, porque ahora...no encuentro respuesta.
Esperando que todo cambie sueño con días sin lluvia, llenos de brillo, de luz en el que el Sol resplandenciente desdibuje los rostros y los transforme en color...
Nadie comprende, pasan los días y las cosas siguen igual, nadie entiende, nadie se para a pensar lo que realmente ocurre...dicen que es normal, que todo ocurre de la misma manera entre las gentes porque todo se esfuma, todo se apaga. Pero yo no lo veo así, no quiero creer que sea así...
Prefiero soñar con castillos en el aire, que vivir esta realidad incierta.
Prefiero soñar despierta, que despertar y ver esta realidad, que me quema, que me mata por dentro y me hace daño.
Mientras tanto, en ti busco mi apoyo, en ti creo, en ti sueño, en ti busco cobijo. Tu amor, tus palabras, trus abrazos, besos y caricias alimentan mis pensamientos y tiñen de azul los días grises y de melancolía.
La lluvia mojaba con su manto de gotas el desdibujado rostro en el que instantes antes me sonreía.
Ayer todo era diferente...o así se percibía desde la perspectiva de la niñez...o quizás era igual y no se quería ver así...
Todo se acaba...se termina, se marcha sin avisar...duele el saber que es así...Pero porque ocurre, porque ahora...no encuentro respuesta.
Esperando que todo cambie sueño con días sin lluvia, llenos de brillo, de luz en el que el Sol resplandenciente desdibuje los rostros y los transforme en color...
Nadie comprende, pasan los días y las cosas siguen igual, nadie entiende, nadie se para a pensar lo que realmente ocurre...dicen que es normal, que todo ocurre de la misma manera entre las gentes porque todo se esfuma, todo se apaga. Pero yo no lo veo así, no quiero creer que sea así...
Prefiero soñar con castillos en el aire, que vivir esta realidad incierta.
Prefiero soñar despierta, que despertar y ver esta realidad, que me quema, que me mata por dentro y me hace daño.
Mientras tanto, en ti busco mi apoyo, en ti creo, en ti sueño, en ti busco cobijo. Tu amor, tus palabras, trus abrazos, besos y caricias alimentan mis pensamientos y tiñen de azul los días grises y de melancolía.
lunes, 11 de junio de 2007
Reflexiones detrás de un oscuro pasatiempo
Día distinto, raro en el que nada sale como tú planeabas, ni de la manera en que quisieras que de verdad saliese...todo se tuerce, todo se complica ante ti y no puedes hacer nada para que cambie, para que pase esta horrible pesadilla que te quema, que te clava por dentro cual espalda, que te quema cual vela encendida por una llama abrasadora de sentimientos de odio, de tristeza...
Quieres que se acabe, que termine el día porque piensas que encontrarás refugio en el día que esta por llegar; puede que no sea así pero es lo que esperas, te alimentas de ello como si te arrimases y agarrases a un clavo ardiendo.
Te preguntas al espejo xq? Xq a mi? Siempre a mi !!! Estas cansado, lastimado deste andar que hace tropieces con todas las piedras del camino, que te caigas, que te levantes...y así, una y otra, una y otra vez...Pero , hasta cuándo, cuánto tiempo...
La vida es dura, nos enseña a través de las palizas y los tropiezos dicen que nos hace más fuertes aunq a veces...parece todo lo contrario...débiles y más débiles, inseguros genios del presente...
Donde están aquellos días de sol donde las nubes no tapaban nuestros sueños? Seguiré buscando...rumbo a ninguna parte. Fin del camino. Destino, un presente mejor.
miércoles, 6 de junio de 2007
ARTIGO 67 DA ORDENANZA DE CONVIVENCIA, RESIDUOS E LIMPEZA VIARIA DE SANTIAGO DE COMPOSTELA
ARTIGO 67.–CONSUMO DE BEBIDAS NA VÍA PÚBLICA.
1. Queda prohibido o consumo de bebidas na vía pública cando poida alterar gravemente a convivencia cidadá. Para estes efectos, prodúcese alteración cando concorran as circunstancias seguintes:
a) Cando pola morfoloxía ou a natureza do lugar público, o consumo poida facerse de forma masiva por grupos de cidadáns/ás ou invite à aglomeración destes.
b) Cando como consecuencia da acción do consumo se poida deteriorar a tranquilidade do contorno ou provocar nel situacións de insalubridade.
A prohibición a que se refire este apartado quedará sen efecto nos supostos en que o consumo de bebidas teña lugar en estabelecementos e outros espazos reservados expresamente para esa finalidade, como terrazas e veladores, e cando dito consumo conte coa oportuna autorización que as autoridades competentes poden outorgar en casos puntuais.
2. Prohíbese nas vías e zonas públicas, a distribución e subministro de bebidas, incluso desde vehículos automóbiles, caravanas, carros barracas ou similares, se realicen a título oneroso ou gratuíto excepto os supostos expresamente autorizados polo Concello.
3. Igualmente prohíbese a distribución e venda de bebidas alcohólicas, independentemente do seu grao alcohólico, destinadas ao consumo fóra do propio establecemento de venda, entre as 22,00 e as 08,00 horas do día seguinte, agás nos supostos de veladores e terrazas de establecementos adicados á restauración ou hostalería, así como en festas, feiras, romarías e festexos populares previa autorización expresa do Concello.
4. Nos supostos referidos nos parágrafos anteriores, os axentes da autoridade poderán retirar e intervir cautelarmente as bebidas, os envases e os demais elementos obxecto das prohibicións, así como os materiais ou os medios empregados. As bebidas alcohólicas e alimentos inservibles poderán ser destruídos inmediatamente por razóns hixiénico sanitarias.
5. Ademais dos supostos nos que así se prevea expresamente nesta Ordenanza, os axentes da autoridade poderán, en todo caso, decomisar os utensilios e xéneros obxecto de infraccións ou que serviron, directa ou indirectamente, para a comisión da mesma, así como o diñeiro, os froitos e os produtos obtidos coa actividade infractora, os cales quedarán baixo custodia municipal mentres sexa necesario para a tramitación do expediente sancionador ou, a falta deste, mentres perduren as circunstancias que provocaron o decomiso.
De tratarse de bens funxibles, destruiranse ou se lles dará o destino adecuado.
Os obxectos decomisados depositaranse a disposición do órgano sancionador competente para a resolución do expediente. Unha vez ditada resolución firme e transcorridos dous meses sen que o titular recuperase o obxecto, procederase a súa destrución ou entregarase gratuitamente a entidades sen ánimo de lucro con fins sociais.
6. Sen prexuízo da responsabilidade civil subsidiaria dos pais ou nais, titores ou titoras, gardadores ou gardadoras polas accións dos menores de idade que dependan deles, aqueles serán tamén responsábeis directos e solidarios das infraccións cometidas por estes, sempre que, pola súa parte, conste dolo, culpa o neglixencia, incluída a simple inobservancia.
7. As bebidas vendidas nun estabelecemento hostaleiro deberán ser consumidas no interior deste, agás nos supostos previstos no parágrafo primeiro deste artigo.
Soñadores, sueños y realidades inciertas de brisa
Soñadores que sueñan y que se pierden en los bosques frondosos en donde la pesada brisa dibuja vagos contornos en el horizonte ansioso, en el que la arena fina acaricia la piel de quienes la tocan, quienes la tocan con sus manos blanquecinas y pequeñas conchas que revolotean sin cesar cuales mariposas ondeando con su colorido incierto las nubes aterciopeladas.
De pronto, soñadores despiertan de su confortable sueño...se dan cuenta de que estaban viviendo una realidad, realidad que soñaban con los ojos abiertos.
Alegría se respiraba en sus corazones que palpitaban sin cesar al ritmo de sus ojos cuando sus miradas se entrecruzaban en la inmensidad de ese futuro incierto.
De pronto, soñadores despiertan de su confortable sueño...se dan cuenta de que estaban viviendo una realidad, realidad que soñaban con los ojos abiertos.
Alegría se respiraba en sus corazones que palpitaban sin cesar al ritmo de sus ojos cuando sus miradas se entrecruzaban en la inmensidad de ese futuro incierto.
miércoles, 30 de mayo de 2007
El anzuelo preparado, el voto al PP asegurado
Llegaron las elecciones, la hora de escoger al representante de nuestro pueblo para que luche por unas condiciones dignas (acondicionamiento de caminos, transporte, educación...) para todos nosotros. Todo suena muy bonito pero las cosas no son tan bonitas como las pintan sino que tienen su un oscuro trasfondo.
Existe libertad de los votos, pero por que siempre siguen ganando los mismos, si tan mal lo hacen, cm es que la gente los sigue votando...Pues bien, al igual que antaño los votos se pescan y se busca el perfil adecuado y las medidas de pesca. En este caso, el perfíl (el modelo para captar la atención de esos votos) serán la población avellantada (que es la que puede aportar un número bastante elevado de votaciones); a continuación, se busca con que se va a hacer el chantaje, que no será otra cosa que las tipical´s comidas con verbena in the campo con esquisitos manjares, sorteo de rifas, bailes...También, se apostará por asfaltar las calles, poner alcantarillado, alumbrado, entre otras cosas; vamos que viene la hora del apuro y hay que dejar todo listo para las elecciones para que el pueblo (que es inocente) nos vote...
Una vez que tiene los votos asegurados el candidato todo son risas y jolgorio...llegan las elecciones, y en los votos vemos cosas tan horribles y desastrosas como que el PP gana en casi todos los pueblos de Galicia.
Pero por mucho que nos duele el caciquismo existe, existió y existirá en la galicia más rural. Y ya se sabe, anzuelo preparado, voto del PP asegurado.
Un saludo
Existe libertad de los votos, pero por que siempre siguen ganando los mismos, si tan mal lo hacen, cm es que la gente los sigue votando...Pues bien, al igual que antaño los votos se pescan y se busca el perfil adecuado y las medidas de pesca. En este caso, el perfíl (el modelo para captar la atención de esos votos) serán la población avellantada (que es la que puede aportar un número bastante elevado de votaciones); a continuación, se busca con que se va a hacer el chantaje, que no será otra cosa que las tipical´s comidas con verbena in the campo con esquisitos manjares, sorteo de rifas, bailes...También, se apostará por asfaltar las calles, poner alcantarillado, alumbrado, entre otras cosas; vamos que viene la hora del apuro y hay que dejar todo listo para las elecciones para que el pueblo (que es inocente) nos vote...
Una vez que tiene los votos asegurados el candidato todo son risas y jolgorio...llegan las elecciones, y en los votos vemos cosas tan horribles y desastrosas como que el PP gana en casi todos los pueblos de Galicia.
Pero por mucho que nos duele el caciquismo existe, existió y existirá en la galicia más rural. Y ya se sabe, anzuelo preparado, voto del PP asegurado.
Un saludo
miércoles, 23 de mayo de 2007
Cría fama y échate a dormir
No puedo comprender como hay gente que llegado a un cierto cargo superior se cree más que nadie y por ese motivo, dejen de entablar conversación con gente conocida (y q ellos consideran inferior). Ya no queda gente humilde en este mundo, sólo gente rastrera y trepadora:S...
Hace algunos días coincidí con una ex-profesora y cuando la fuí a saludar, se hizo la sueca y me saludo con desprecio. Cosa que me pareció realmente mal e hizo que cambiase el concepto que tenía de ella; paso de ser buena (tanto como de persona como de profesora) a no tener nombre...bienvenido al mundo de la fama my friend!
Esta profesora impartía clases de expresión oral en una academia de interpretación, y a su vez era directora de una compañía de teatro bastante importante en Galicia. En la actualidad, tiene un cargo más importate como directora de un organismo de teatro. Por el cual, a perdido un tanto la cabeza y dejó de ser la persona que era para convertirse en....dejémoslo ahí...cría fama y échate a dormir.
Agora, voy a otro caso; a la otra cara de la moneda. Hace un par de días, se celebraron en Santiago una charlas sobre comunicación, que tenían como invitado a Manuel Fuentes. Cuando se piensa en tal personaje, se cree que va a ser el típico creidillo, que por ser quien es le dan todo hecho y que como es famoso pues que te va a mirar con desprecio por encima del hombro. Pero no, no es así; la realidad es otra, porque este hombre que empezó en la televisión de manera muy peculiar imitando a personajes famosos está hoy en pantalla al frente de un programa humorístico y también está dando mucha caña a través de las ondas; lo más curioso es que no por ser famoso deja de ser humilde, buena persona, simpático y divertido;no por eso deja de lado a las otras personas, ni mira con desprecio y por encima del hombro si no que se muestra tal y como es.
Pienso que por muy alto que lleguemos no debemos de perder nuestra humildad, ni creernos superiores a nadie xq no somos ni mejores ni peores, todos tenemos nuestros defectos y nuestras virtudes y ahí esta la esencia de todo ser humano.
La fama cuesta sí, pero merece la pena pasar por el desprecio, el despotismo, la superioridad...Yo creo que no!
Hace algunos días coincidí con una ex-profesora y cuando la fuí a saludar, se hizo la sueca y me saludo con desprecio. Cosa que me pareció realmente mal e hizo que cambiase el concepto que tenía de ella; paso de ser buena (tanto como de persona como de profesora) a no tener nombre...bienvenido al mundo de la fama my friend!
Esta profesora impartía clases de expresión oral en una academia de interpretación, y a su vez era directora de una compañía de teatro bastante importante en Galicia. En la actualidad, tiene un cargo más importate como directora de un organismo de teatro. Por el cual, a perdido un tanto la cabeza y dejó de ser la persona que era para convertirse en....dejémoslo ahí...cría fama y échate a dormir.
Agora, voy a otro caso; a la otra cara de la moneda. Hace un par de días, se celebraron en Santiago una charlas sobre comunicación, que tenían como invitado a Manuel Fuentes. Cuando se piensa en tal personaje, se cree que va a ser el típico creidillo, que por ser quien es le dan todo hecho y que como es famoso pues que te va a mirar con desprecio por encima del hombro. Pero no, no es así; la realidad es otra, porque este hombre que empezó en la televisión de manera muy peculiar imitando a personajes famosos está hoy en pantalla al frente de un programa humorístico y también está dando mucha caña a través de las ondas; lo más curioso es que no por ser famoso deja de ser humilde, buena persona, simpático y divertido;no por eso deja de lado a las otras personas, ni mira con desprecio y por encima del hombro si no que se muestra tal y como es.
Pienso que por muy alto que lleguemos no debemos de perder nuestra humildad, ni creernos superiores a nadie xq no somos ni mejores ni peores, todos tenemos nuestros defectos y nuestras virtudes y ahí esta la esencia de todo ser humano.
La fama cuesta sí, pero merece la pena pasar por el desprecio, el despotismo, la superioridad...Yo creo que no!
sábado, 12 de mayo de 2007
Mi vida eres tú;)
Eres tú, mi haz de luz que un día surgió en una mañana triste y azul
Eres tú, la voz que me amparó con susurros de amor
Eres tú, el abrazo que me arropó en ese instante de aquel pasado año en el que nada era importante
Eres tú, el brillo que me cegó y me envolvió instantes después de haber caído al vacío
Eres tú, el beso que me despertó de aquella cárcel de dolor y me hizó creer en algo más allá del amor
Eres tú, mi razón de existencia, mi apoyo en mis días tristes llenos de meláncolia...el amor que me devolvió a la vida, mi fuente de alegría.
Eres tú, mi vida
Te quiero !!!!
jueves, 3 de mayo de 2007
Liberdade??? de EXPRESIÓN??
Hoxe é o Día da Liberdade de Expresión, si si Liberdade...en fin...aquela liberdade a que todo cidadán ten dereito a expresarse, a dicir o que realmente pensa sen ser xulgado nin estar coaccionado por ningunha ente ou persoa. A desgraza é que isto se escapa bastante da realidade. Nestes intres, non existe tal dereito en si mesmo.
Sen ir máis lonxe, os medios de comunicación son puros títeres manexados polo poder, polas cordas do goberno, onde eles mesmos son quen poñen as normas; son os deuses do noso destino e van marcando o compás. Os xornalistas teñen que escribir, expresarse pero non da maneira que eles quixesen, se non que o fan seguindo as directrices ideolóxicas do medio para o que traballan.
¿de verdade queremos iso? un futuro incerto cheo de manipulacións onde os lavados de cerebro son constantes, facer crer que nada pasa o noso redor, que todo esta en calma...Queremos información, información sen censura, que se conte o que realmente pasa, que non se tinxa de cor viva algo que non é así...xq do contrario será unha realidade inventada, absurda.
Temos os nosos dereitos, que non nos neguen poder expresarnos como realmente queremos...se nos quitan as palabras que rodean constantemente no noso pensamento, a nosa fala que quere saír, quere facerse oír...non nos quedará nada...seremos mortos dentro de un cadaleito.
Non nos demos por vencidos, loitemos polo imposible.
uN sAÚDO
Sen ir máis lonxe, os medios de comunicación son puros títeres manexados polo poder, polas cordas do goberno, onde eles mesmos son quen poñen as normas; son os deuses do noso destino e van marcando o compás. Os xornalistas teñen que escribir, expresarse pero non da maneira que eles quixesen, se non que o fan seguindo as directrices ideolóxicas do medio para o que traballan.
¿de verdade queremos iso? un futuro incerto cheo de manipulacións onde os lavados de cerebro son constantes, facer crer que nada pasa o noso redor, que todo esta en calma...Queremos información, información sen censura, que se conte o que realmente pasa, que non se tinxa de cor viva algo que non é así...xq do contrario será unha realidade inventada, absurda.
Temos os nosos dereitos, que non nos neguen poder expresarnos como realmente queremos...se nos quitan as palabras que rodean constantemente no noso pensamento, a nosa fala que quere saír, quere facerse oír...non nos quedará nada...seremos mortos dentro de un cadaleito.
Non nos demos por vencidos, loitemos polo imposible.
uN sAÚDO
viernes, 27 de abril de 2007
O pasado xa pasou, o presente esta por vir
Espertas... pero daste de conta que xa pasou...que xa nada é igual cá antes. Atópaste noutra época, noutro tempo, no que nada era como te esperabas, senón algo mellor.
Pero nese camiño que deixaches atrás... quedaron amizades que significaban moito para ti, polas que dabas a túa propia vida e que agora xa non están porq esfmaronse sen que te derás conta, sen que te derá tempo a reaccionar. Os poucos recordos que tiñas daqueles tempos permanecen na teus pensamentos e cada vez que che veñen a mente, un sonriso debuxase no teu rostro.
Tamén fallaches sen querer a aquelas persoas que confiaban en ti, e que en ningún momento pensabas facerlle dano, por nada do mundo querías que iso acontecese. Pero ocorreu.
Arrepinteste si, pero que podes facer agora? non podes dar volta atrás, pero gustáriache cambiar, cambiar algunhas cousas do pasado...pero xa é demasiado tard para facelo porqu o tren xa pasou...
O mundo de ideais non existe....
É lei de vida.Todo cambia, o tempo, as persoas, cada un segue o seu camiño. Todos persiguen un camiño mellor.
O pasado xa pasou, o presente esta por vir
Pero nese camiño que deixaches atrás... quedaron amizades que significaban moito para ti, polas que dabas a túa propia vida e que agora xa non están porq esfmaronse sen que te derás conta, sen que te derá tempo a reaccionar. Os poucos recordos que tiñas daqueles tempos permanecen na teus pensamentos e cada vez que che veñen a mente, un sonriso debuxase no teu rostro.
Tamén fallaches sen querer a aquelas persoas que confiaban en ti, e que en ningún momento pensabas facerlle dano, por nada do mundo querías que iso acontecese. Pero ocorreu.
Arrepinteste si, pero que podes facer agora? non podes dar volta atrás, pero gustáriache cambiar, cambiar algunhas cousas do pasado...pero xa é demasiado tard para facelo porqu o tren xa pasou...
O mundo de ideais non existe....
É lei de vida.Todo cambia, o tempo, as persoas, cada un segue o seu camiño. Todos persiguen un camiño mellor.
O pasado xa pasou, o presente esta por vir
miércoles, 25 de abril de 2007
Un presente esperanzador;)
Vagos recuerdos, de una realidad injusta
Triste tormento, de un pasado incierto
donde las hojas secas ondean el viento.
Triste amargura, triste locura
que invade mis pensamientos.
Me quema, me mata por dentro cual abrasadora llama
Una etapa que se cierra, otra nueva que se abre...
Heridas curadas de cariños, gestos y palabras
Los llantos cesaron, las sonrisas respladecieron.
Junto a ti, todo es diferente
Has hecho que esta realidad cambie, que los vagos recuerdos queden en solo eso, meros recuerdos del pasado...
te amo!!! Gracias por ser así;) vales mucho!!!
Triste tormento, de un pasado incierto
donde las hojas secas ondean el viento.
Triste amargura, triste locura
que invade mis pensamientos.
Me quema, me mata por dentro cual abrasadora llama
Una etapa que se cierra, otra nueva que se abre...
Heridas curadas de cariños, gestos y palabras
Los llantos cesaron, las sonrisas respladecieron.
Junto a ti, todo es diferente
Has hecho que esta realidad cambie, que los vagos recuerdos queden en solo eso, meros recuerdos del pasado...
te amo!!! Gracias por ser así;) vales mucho!!!
domingo, 15 de abril de 2007
Primeiro chanzo
Aquí estoy, quien me lo iba a decir eh!!! Tiempo atrás, el blog era para mí un mundo por descubrir, en el cual yo no entraría porque tenía miedo a lo desconocido. Por eso, no lo utilizaba y me reservaba para mis adentros todo aquello que me inquietaba, que me molestaba...y más tarde, los reflejaba a través del papel; con el único fin de desahogarme. Pero todo quedaba en eso, pequeñas palabras que juntas formaban un pequeño párrafo olvidado en el tiempo en un trozo de papel.
Pero comprendí, que es necesario escribir, reflejar todas esas cosas que nos perturban en el día a día porque si nosotros no lo hacemos, si nosotros no ponemos nuestro granito de arena en esta sociedad que cada vez esta más manipulada pues al final será la propia sociedad la que acabe con nosotros. Debemos de hacer algo para cambiarla y que mejor manera que escribiendo todo aquello que creamos que sea necesario sacarlo a la luz. Tenemos un espacio (el blog) y nuestra herramienta más combativa (las palabras) y que ambas pueden ser utilizadas como vía de escape de esta sociedad que nos rodea.
Non nos demos por vencidos, loitemos polo imposible!!!
Un saludo!!
Suscribirse a:
Entradas (Atom)